Οι εκπομπές του Info War προσφέρονται δωρεάν.
Αν θέλετε μπορείτε να ενισχύσετε την παραγωγή.
Στη διεύθυνση info-war.gr.
Η διεύθυνση info-war.gr.
Η εκπομπή Info War με τον Άρη Χατζηστεφάνου.
Όπου σήμερα τιμούμε ένα συγκρότημα με έναν ρατσιστή
έως φασίστα κιθαρίστα, ο οποίος έγραφε δήθεν πολιτικά
τραγούδια ενώ θα ψήφιζε τον Ρόναλντ Ρήγκαν.
Ακούμε τραγούδια ενός συγκροτήματος που
δεν ήταν ούτε προλεταριακό, ούτε
αστικό, αλλά ίσως λουμπενοειδώς μικροαστικό.
Ήταν όμως οι πατέρες της πανκ.
Συζητάμε για τον μισό αιώνα που συμπληρώνεται αυτές τις
ημέρες από τη στιγμή που οι Ramones κυκλοφόρησαν τον
πρώτο τους δίσκο με τον ευφάνταστο τίτλο Ramones.
Αναρωτιόμαστε πώς μπορείς να τραγουδάς για την Ku
Klux Klan, τις αμερικανικές επεμβάσεις στην Κούβα και
τις επιθέσεις της ναζιστικής Γερμανίας και εν τέλει
τα τραγούδια σου να μην είναι εμφανώς πολιτικά.
Και ύστερα ξανά αναρωτιόμαστε πως η ίδια
η παρουσία σου μπορεί να εκφράζει με
τόση σαφήνεια τις πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές
διεργασίες στην πρωτεύουσα του καπιταλισμού.
Όπως πάντα όμως, όλα ξεκινούν με ένα single.
Το 1976 οι Ramones παρουσιάζουν το Blitzkrieg
Bop, το οποίο θα αποτελέσει και το
πρώτο τραγούδι του πρώτου τους άλμπουμ που
θα κυκλοφορήσει τον Απρίλιο της ίδιας χρονιάς.
Για την ιστορία, ο αρχικός τίτλος του τραγουδιού ήταν
Animal Hop και δεν είχε την παραμικρή σχέση με
την αστραπιαία σαρρωτική επέλαση των ναζιστικών στρατευμάτων του Δευτέρου
Παγκοσμίου Πολέμου, δηλαδή με το Blitzkrieg.
Στην πραγματικότητα γράφτηκε για μια συναυλία στην οποία
το κοινό περίμενε, λέει, υπομονετικά στην ουρά.
Κάποια στιγμή όμως ο στίχος "shouting in
the back now" έγινε "shoot them in
the back now" και όλα έδεσαν αρμονικά.
Το Blitzkrieg Bop, με το οποίο κάποιοι υποστηρίζουν
ότι γεννιέται η πανκ σκηνή, θα μπορούσε να
έχει δημιουργηθεί για να ικανοποιήσει τους αλγόριθμους του
TikTok εκεί όπου το κοινό αποφασίζει αν θα
σε παρακολουθήσει ή θα σε εγκαταλείψει στα πρώτα
τέσσερα με πέντε δευτερόλεπτα.
Και αυτή την ιδέα τη βούτηξαν από
το συγκρότημα Bay City Rollers και το
τραγούδι τους Saturday Night της ίδιας χρονιάς.
Από το πρώτο τους τραγούδι, οι Ramones δίνουν το
στίγμα ενός συγκροτήματος το οποίο θα μιλά με αναφορές
σε σημαντικά ιστορικά γεγονότα, χωρίς πάντα να το εννοεί.
Και τίποτα δεν θα μπορούσε να είναι πιο ενδεικτικό αυτής
της αντίληψης από το The KKK Took My Baby Away.
Έχουμε επιστρέψει στο 1981 και οι Ramones παρουσιάζουν το
"Η Ku Klux Klan πήρε το κορίτσι μου".
Ξεκίνησε, λέει, το κορίτσι να πάει διακοπές στο
Λος Άντζελες, αλλά δεν έφτασε ποτέ εκεί.
Και τώρα τηλεφωνώ στον πρόεδρο και το FBI
να μάθω αν το κορίτσι μου είναι ζωντανό.
Οι κακές γλώσσες λένε ότι το τραγούδι
αφορούσε μια πολύ προσωπική στιγμή του συγκροτήματος,
όταν ο Johnny Ramone είχε πραγματικά κλέψει
το πρώην κορίτσι του Joey Ramone.
Το πιθανότερο βέβαια είναι ότι ο Joey
Ramone έγραψε το τραγούδι σατιρίζοντας τις συντηρητικές
πολιτικές πεποιθήσεις του Johnny.Και όταν λέμε συντηρητικές
πεποιθήσεις, εννοούμε ότι ο Johnny Ramone ήταν
ανερυθρίαστα ρατσιστής, μεγάλος θαυμαστής του Ronald Reagan
και σύμφωνα με μια άλλη φήμη ταξίδευε
στη Γερμανία, όπου συνέλεγε ναζιστικά αναμνηστικά.
Παρόλα αυτά, οι υπόλοιποι Ramones δεν
τον άφηναν σε χλωρό κλαρί.
Και όταν δεν τον έβριζαν μέσα στο βανάκι με
το οποίο ταξίδευαν για τις συναυλίες τους, έγραφαν τραγούδια
για τον αγαπημένο του πρόεδρο, τον Reagan.
Οι Ramones γράφουν το Bonzo Goes to
Bitburg το 1985, όταν ο Reagan επισκέφθηκε
το νεκροταφείο του Bitburg στη Γερμανία.
Και στο Bitburg εκτός από απλούς
στρατιώτες της ναζιστικής Γερμανίας, είναι θαμμένοι
και σαράντα εννέα αξιωματούχοι των Ες-Ες.
Οι άνθρωποι που οργάνωσαν τα στρατόπεδα
εξόντωσης των Εβραίων, των Τσιγγάνων, των
ομοφυλόφιλων και φυσικά των κομμουνιστών.
Ο Joey Ramone, όπως μπορείτε να υποθέσετε, έγινε έξαλλος
με το γεγονός ότι αποκαλούσαν τον πρόεδρο της καρδιάς
του Bonzo, όπως τον χιμπατζή από μια τηλεοπτική σειρά
της δεκαετίας του '50 και γι' αυτό ανάγκασε το
συγκρότημα να δώσει στο τραγούδι τον ξενέρωτο τίτλο My
Brain is Hanging Upside Down.
Παρόλα αυτά, οι Ramones θα συνεχίσουν να
γράφουν τραγούδια που θα μπορούσαν να εκληφθούν
ως πολιτικά χωρίς να είναι αναγκαστικά.
Και μεγαλώνοντας σε μια εποχή όπου η Washington
πραγματοποιούσε συνεχή πραξικοπήματα και εισβολές στη Νότια Αμερική,
θα στραφούν κάποια στιγμή και προς την Αβάνα.
Το Havana Affair, το οποίο οι περισσότεροι ίσως να
θυμούνται από τη διασκευή των Red Hot Chili Peppers,
μας διηγείται την ιστορία ενός τυπάκου, ο οποίος μάζευε
μπανάνες στην Αβάνα, αλλά κάποια στιγμή βρέθηκε να εργάζεται
σαν πράκτορας της CIA πάνω σε ένα στρατιωτικό σκάφος
που ετοιμαζόταν να εισβάλει στην Κούβα.
Πάνω κάτω δηλαδή ό,τι συνέβη και με την
αποτυχημένη απόπειρα εισβολής Κουβανών αντικαθεστωτικών στον Κόλπο των
Χοίρων, την οποία είχε διατάξει ο John Kennedy.
Μιλώντας πάντως για αποτυχημένες στρατιωτικές επιχειρήσεις του Πενταγώνου
και της CIA, θα μας δώσετε ένα λεπτό
για να ακούσουμε και το Commando.
Αυτή τη φορά για τον πόλεμο του Βιετνάμ.
Κάνουν ό,τι μπορούν για να τους προετοιμάσουν
για το Βιετνάμ, τραγουδούν οι Ramones και
απαριθμούν ορισμένους από τους βασικούς κανόνες που
πρέπει να σέβεται κάθε καλό κομάντο.
Κυρίως να είναι ευγενικό με τη μαμά του
και να μην μιλά ποτέ σε κομμουνιστές.
Οι Ramones θα γράψουν το Commando το 1977, δύο
χρόνια μετά το τέλος του πολέμου του Βιετνάμ.
Δύο χρόνια δηλαδή από τη στιγμή
που οι Αμερικανοί διπλωμάτες εγκατέλειπαν πανικόβλητοι
τη Σαϊγκόν με ελικόπτερα.
Η Σαϊγκόν βρισκόταν πλέον σε κλοιό και οι
δυνάμεις του Νότιου Βιετνάμ δεν μπορούσαν να κινηθούν
για περισσότερα από δεκαέξι χιλιόμετρα σε οποιονδήποτε δρόμο.
Πέρα από αυτό, περίμεναν οι κομμουνιστές.Έξω από την
αμερικανική πρεσβεία οι σώφρονες, οι εύποροι και όσοι
είχαν σχέσεις με τους Αμερικάνους σχημάτιζαν ουρές, ζητούσαν
και παρούσαν για μια βίζα και ένα εισιτήριο
για τα αμερικανικά αεροπλάνα που πραγματοποιούσαν την εκκένωση.
Κάπου εδώ βέβαια εμάς μας τελειώνουν τα
τραγούδια των Ramones με σαφείς αναφορές σε
πολιτικά ή ιστορικά γεγονότα, τα οποία όπως
καταλάβατε μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού.
Παρόλα αυτά υποστηρίζουμε ότι τα τραγούδια των πατέρων της
πανκ εξέφραζαν με σχεδόν ακαδημαϊκή ακρίβεια τις κοινωνικές συνθήκες
της Νέας Υόρκης της δεκαετίας του '70 και κανένα
τραγούδι δεν θα δώσει με πιο σκληρό τρόπο τα
αδιέξοδα εκείνης της εποχής από το "53rd and 3rd".
Το "53rd and 3rd" μιλάει για μια διασταύρωση
στο Μανχάταν, τη διασταύρωση της Πεντηκοστής Τρίτης Οδού
με την Τρίτη λεωφόρο, τη διασταύρωση όπου έκανε
πιάτσα και εκδιδόταν ο Dee Dee Ramone.
Το τραγούδι είναι με διαφορά ένα από τα πιο
σκληρά του συγκροτήματος και αν δεν έχετε προσέξει τους
στίχους διηγείται την ιστορία ενός αγοριού το οποίο εκδίδεται
και τελικά φτάνει να δολοφονήσει έναν πελάτη του για
να του αποδείξει ότι δεν είναι ομοφυλόφιλος.
Παρόλα αυτά υπάρχει εδώ και μια αντίφαση γιατί
οι Ramones δεν ήταν τα παιδιά ενός κατώτερου
θεού και θα μπορούσαν να έχουν ζήσει πολύ
λιγότερες κακουχίες από τα μέλη άλλων συγκροτημάτων, ακόμη
και από τους Clash του Λονδίνου.
Όλα ήταν δική τους επιλογή.
Τα περισσότερα μέλη του συγκροτήματος θα μεγαλώσουν στο Forest
Hills του Queens, μία από τις σχετικά εύπορες συνοικίες
για τα μεσαία στρώματα της Νέας Υόρκης.
Οι ίδιοι όμως θα προτιμήσουν να περνάνε τα
χρόνια της νιότης τους νότια της 14ης οδού
του Μανχάταν, εκεί όπου χτυπούσε η καρδιά της
άλλης Αμερικής της δεκαετίας του '70.
Ο συγγραφέας και μουσικοκριτικός Greil Marcus θα δώσει
στο έργο των Ramones τον τίτλο "Lumpen Rock
for Lumpenoids", το οποίο θα τολμούσαμε να μεταφράσουμε
σαν λουμπεν ροκ για λουμπενοειδή.
Και το κάνουμε έτσι πρώτον γιατί ο όρος
λουμπεναρειό είναι πιασμένος, κυρίως όμως γιατί το λουμπενοειδές
ίσως δίνει και μια διάσταση της προσωπικής επιλογής.
Οι Ramones θα μετατραπούν σε θαμώνες των θρυλικότερων
μαγαζιών της Νέας Υόρκης, όπως το Max's Kansas
City και το CBGB και εκεί θα εκφράσουν
την Αμερική της κρίσης της δεκαετίας του '70.
Μια Αμερική στην οποία ο πρόεδρος Νίξον έχει
αναγκαστεί να διακόψει τη σύνδεση του δολαρίου με
το χρυσό για να αντιμετωπίσει τη μεγαλύτερη νομισματική
κρίση στην ιστορία της χώρας.
Μια Αμερική, η δημοκρατία της οποίας καταστρέφεται με
το σκάνδαλο Watergate και ο στρατός της βυθίζεται
στις λάσπες της ζούγκλας του Βιετνάμ.
Αυτός ο πολιτισμός που εκφράζουν οι Ramones θα
ισοπεδωθεί από τον οδοστρωτήρα του real estate του
Μανχάταν.Το οποίο για να μετατρέψει κάθε τετραγωνικό μέτρο
του Μεγάλου Μήλου σε οικόπεδο πρέπει να δολοφονήσει
την πολιτισμική καρδιά της Νέας Υόρκης.
Είναι η στιγμή που θα αρχίσει να ανατέλλει
το άστρο του Ντόναλντ Τραμπ, του μελλοντικού προέδρου,
ο οποίος αντιμετωπίζει τώρα και ως ένα βαθμό
πυροδότησε την επόμενη μεγάλη κρίση των Ηνωμένων Πολιτειών
και κάποιοι ελπίζουν την οριστική.
Εσείς πάντως μένετε εδώ γιατί στο δεύτερο
μέρος της εκπομπής αλλάζουμε ρυθμούς και θέμα.
Να θυμάστε ότι περίπου εξακόσιες εκπομπές σαν κι αυτή
υπάρχουν στη σελίδα μας info-war.gr και αν θέλετε μπορείτε
να ενισχύσετε αυτή τη μορφή ανεξάρτητης δημοσιογραφίας με μια
συνδρομή ή με μια απλή ενίσχυση.
Οι εκπομπές του Info War προσφέρονται δωρεάν.
Αν θέλετε μπορείτε να ενισχύσετε
την παραγωγή στη διεύθυνση info-war.gr.
Όπου σήμερα ταξιδεύουμε σε μια δυστοπία
του μέλλοντος βγαλμένη από μια ουρά
σε κάποιο βενζινάδικο του παρελθόντος.
Τραγουδάμε και συζητάμε για το Mad Max, την Τίνα
Τέρνερ, τον πρόεδρο Νίξον αλλά και τον Ρόναλντ Ρέιγκαν.
Υποπτευόμαστε ότι η σειρά ταινιών που μας κατατρίχει
εδώ και δεκαετίες δεν θα υπήρχε αν κάποιοι
Άραβες δεν ύψωναν το ανάστημά τους απέναντι στο
Ισραήλ και αν ο γιος κάποιου Δημήτρη από
τα Κύθηρα δεν είχε φύγει μετανάστης στην Αυστραλία.
Ουσιαστικά προσπαθούμε να συνδέσουμε το Mad Max
και διάφορες άλλες σαβουροταινίες του είδους με
την πετρελαϊκή κρίση του 1973.
Out from the ruins.
Out from the wreckage.
Can't make the same mistakes this time.
We are the children of the last generation.
We are the ones they left behind.
And I wonder when we are ever gonna change, change.
Living under the fear 'til nothing else remains.
We don't need another hero.
We don't need to know the way home.
All we want is life beyond.
The thunderdome.
Είχαμε υποσχεθεί στους εαυτούς μας να μη
μας ταλαιπωρήσουμε με τέτοιου είδους μουσικά ακούσματα,
αλλά οι ανάγκες της εκπομπής μας αναγκάζουν
για άλλη μια φορά να το κάνουμε.
There's got to be something.
Γιατί το We Don't Need Another Hero
είναι το γνωστότερο τραγούδι που μας άφησε
μέχρι στιγμής η σειρά ταινιών Mad Max.
Εδώ η Τίνα Τέρνερ τραγουδά και
πρωταγωνιστεί στην τρίτη ταινία της σειράς.
All else are casualties.
Αυτό που εμάς μας ενδιαφέρει βέβαια δεν είναι
οι μουσικές του '80, αλλά η ιδέα από
την οποία γεννήθηκε η πρώτη ταινία.
Έχουμε επιστρέψει στο 1973 και στεκόμαστε έξω
από ένα βενζινάδικο κάπου στην Αυστραλία.
Δίπλα μας μπορούμε να φανταστούμε ότι στέκεται και ο
Τζορτζ Μίλλερ, μετανάστης δεύτερης γενιάς από την Ελλάδα.
Για την ιστορία, τον πατέρα του τον
έλεγαν Δημήτρη Μηλιώτη και είχε έρθει από
τα Κύθηρα αναζητώντας ένα καλύτερο αύριο.
Η ουρά στο βενζινάδικο μας μεγαλώνει και σύντομα
ξεσπούν και οι πρώτες αψιμαχίες μεταξύ των οδηγών
που περιμένουν για ώρες για μερικά λίτρα βενζίνης.
Λίγο αργότερα φτάνουν και οι πρώτες πληροφορίες ότι
ομάδες νεαρών κλέβουν βενζίνη από παρκαρισμένα αυτοκίνητα για
να μπορέσουν να κινήσουν τα δικά τους οχήματα.
Το πρόβλημα δεν οφείλεται βέβαια σε κάποια απεργία των
οδηγών βυτιοφόρων, αλλά σε έναν πόλεμο που έχει ξεσπάσει
πριν από μερικούς μήνες στη Μέση Ανατολή.
Saturday the sixth of October 1973, Yom Kippur,
the holiest day of the Jewish calendar.
Israel's border troops below strength during
the holiday came under surprise attack
by Syrian and Egyptian forces.
Τα αμερικανικά δελτία ειδήσεων περιγράφουν τον πόλεμο
του Γιομ Κιπούρ μεταξύ του Ισραήλ και
των γειτονικών αραβικών χωρών και λίγο αργότερα
αρχίζουν να περιγράφουν και μία ακόμη σημαντικότερη
παράπλευρη συνέπεια αυτού του πολέμου.
This is NBC Nightly News, Wednesday,
October 17th, reported by John ChancellorΚαλησπέρα.
Ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή πυροδότησε
σήμερα εξελίξεις σε όλο τον κόσμο.
Οι πετρελαιοπαραγωγές χώρες του αραβικού κόσμου αποφάσισαν
να χρησιμοποιήσουν το πετρέλαιο σαν πολιτικό όπλο.
Θα μειώνουν την παραγωγή κατά πέντε τοις εκατό το μήνα
έως ότου το Ισραήλ αποχωρήσει από τα κατεχόμενα εδάφη.
Εάν τηρήσουν την απόφασή τους, η παραγωγή θα μειωθεί
περίπου κατά πενήντα τοις εκατό σε ένα χρόνο.
Σε εξέλιξη βρίσκονται οι διπλωματικοί ελιγμοί στα
Ηνωμένα Έθνη, την Ουάσιγκτον και το Κάιρο.
Η μείωση στην παραγωγή πετρελαίου που αποφασίζει ο
ΟΠΕΚ προκαλεί την περίφημη κρίση του πετρελαίου του
1973, η οποία μεταξύ άλλων θα επιταχύνει την
αποσάθρωση της παγκόσμιας οικονομικής αρχιτεκτονικής που είχαν στήσει
οι Ηνωμένες Πολιτείες μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Η απόφαση του ΟΠΕΚ είναι απλώς η αφορμή για
να αποδειχθεί η γύμνια ενός ολόκληρου οικονομικού συστήματος.
Η πετρελαϊκή κρίση προκαλεί διαφορετικές
αντιδράσεις σε ολόκληρο τον πλανήτη.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες, λόγου χάρη, οι οποίες δεν εξαρτώνται
και τόσο από το πετρέλαιο της Μέσης Ανατολής όσο
η Ευρώπη και η Ιαπωνία, αντιδρούν διαφορετικά.
Πάντα βλέπετε, ο έλεγχος των πετρελαϊκών κοιτασμάτων
της Μέσης Ανατολής ήταν για τις Ηνωμένες
Πολιτείες ένα μέσο για να ελέγχουν τα
αντίπαλα οικονομικά μπλοκ του πλανήτη.
Παρόλα αυτά, για πρώτη φορά μετά το
Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και οι Ηνωμένες Πολιτείες
συνειδητοποιούν την απόλυτη εξάρτηση της παγκόσμιας οικονομίας
από το μαύρο χρυσό.
Το ρεπορτάζ είχε και πάλι το αμερικανικό δίκτυο NBC.
Καθημερινά τα διυλιστήρια στις Ηνωμένες Πολιτείες
χρησιμοποιούν ενενήντα οχτώ εκατομμύρια λίτρα αργού
πετρελαίου από τη Μέση Ανατολή για
να διατηρηθούν σε πλήρη λειτουργία.
Αυτό αντιστοιχεί μόνο σε πέντε με έξι
εκατό των καθημερινών μας αναγκών σε καύσιμα.
Αν όμως οι Άραβες προχωρήσουν στις απειλές
τους για σταδιακή μείωση παραγωγής, οι ελλείψεις
που θα σημειωθούν θα είναι πολύ χειρότερες
από αυτές που είχαμε πέρυσι το καλοκαίρι.
Η παραγωγή πετρελαίου στη χώρα μας
είναι στο εκατό τοις εκατό.
Δεν έχουμε καμία ελπίδα να αντλήσουμε νέο πετρέλαιο
σε δικά μας εδάφη για τουλάχιστον τρία χρόνια.
Υπάρχει μόνο μία πηγή στην Καλιφόρνια,
η οποία όμως διατηρείται για κατάσταση
έκτακτης ανάγκης σε καιρό πολέμου.
Ακόμη και αυτό το κοίτασμα όμως αντιστοιχεί
μόνο στο ένα τρίτο του πετρελαίου που
λαμβάνουμε από τις αραβικές χώρες.
Η κατάσταση θα είναι και πάλι κρίσιμη και
θα οδηγήσει δελτίο στα καύσιμα κίνησης και θέρμανσης.
Το αμερικανικό όνειρο μπορεί να έσβηνε βέβαια για
τους δικούς του δομικούς λόγους, αλλά η πετρελαϊκή
κρίση δημιούργησε και μια νέα ψυχολογική πίεση.
Ο μέσος Αμερικανός έβλεπε ουρές σε βενζινάδικα για
πρώτη φορά από το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και
η Νταϊάνα Γκάρντινερ, μη διαθέτοντας την ψυχραιμία του
Λουκιανού Κηλαηδόνη, εκλιπαρούσε τον πρόεδρο Νίξον να μην
της βάλει και στα καύσιμα δελτίο.
Την ακούμε και ερχόμαστε να σας εξηγήσουμε τι
σχέση έχουν όλα αυτά με το Mad Max.
Με μία ελαφρώς απλουστευτική εικόνα της πραγματικότητας,
στην οποία μόνο ένας Αμερικανός Ρεπουμπλικάνος μπορεί
να καταπέσει, η Νταϊάνα Γκάρντινερ καταλήγει να
ευχηθεί καλή τύχη στον πρόεδρο Νίξον γιατί
έχει, λέει, απέναντί του πανίσχυρα οικονομικά συμφέροντα.
Ακόμη και έτσι, το τραγούδι εντοπίζει ένα ευρύτερο
πρόβλημα που ξεκινά από την οικονομία και φτάνει
σε μεγάλα σκάνδαλα της εποχής, όπως το Watergate.
Εμείς όμως, αν θυμάστε, αφήσαμε την ιστορία του
Mad Max έξω από ένα βενζινάδικο, όχι στις
Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά κάπου στην Αυστραλία.Οι εικόνες από
τις ελλείψεις καυσίμων στοιχειώνουν τη φαντασία του νεαρού
τότε σκηνοθέτη George Miller.
Σε αυτές τις εικόνες ο Miller θα προσθέσει
και εικόνες από την επαγγελματική του εμπειρία.
Εργάζεται ως γιατρός στα επείγοντα περιστατικά ενός
νοσοκομείου στο Σίδνεϊ και καθημερινά υποδέχεται τα
θύματα φρικτών τροχαίων ατυχημάτων και δυστυχημάτων.
Και από αυτές τις εικόνες θα προκύψει
το 1979 η πρώτη ταινία Mad Max.
Somewhere on the abandoned highways of tomorrow
where law is another word for vengeance.
Where justice is a forgotten memory.
And order lies shattered in the ruins of civilization.
Αν υπήρχε μια πραγματική αστυνομία πολιτισμού και καλλιτεχνικού
γούστου, ο σκηνοθέτης ίσως να είχε συλληφθεί.
Αν υπήρχαν διεθνείς ή και αξιολόγησης ταινιών,
θα την κατέτασσαν στα σκουπίδια, στα junk.
Επειδή όμως τίποτα από αυτά δεν υπάρχει, η
ταινία θεωρείται σήμερα μνημείο του cult πολιτισμού της
δεκαετίας του '70 και του '80.
Το παράδοξο είναι ότι ορισμένοι από τους
σημαντικότερους κριτικούς κινηματογράφου, αλλά και ανθρωπολόγοι, κοινωνιολόγοι
και πολιτικοί επιστήμονες αφιέρωσαν σελίδες επί σελίδων
για να κατανοήσουν τον αντίκτυπο που είχε
το Mad Max σε όλο τον κόσμο
και κυρίως στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Where they trying to get you?
Get out of here.
Αυτά όμως θα τα πούμε σε λιγάκι, αφού
ακούσουμε άλλο ένα τραγούδι με οσμή πετρελαίου.
Στην εκπομπή InfoWar με τον Άρη Χατζηστεφάνου
αναζητούμε βαθύτερα νοήματα στις πρώτες παραγωγές του
Mad Max και παραδόξως βρίσκουμε αρκετά.
Υποστηρίζουμε ότι η αντίδραση μιας κοινωνίας ακόμη
και στο χειρότερο καλλιτεχνικό προϊόν είναι ένας
καθρέφτης που μας δείχνει την ψυχή της.
Η τεράστια απήχηση που γνώρισε το Mad Max στο
αμερικανικό κοινό συνδέθηκε άμεσα με το νέο συντηρητισμό, τον
εθνικισμό αλλά και το σοβινισμό που έφερνε στην πολιτική
ζωή της χώρας ο νεοφιλελεύθερος Ρόναλντ Ρήγκαν.
Ο μοναχικός καουμπόι θριαμβεύει σαν εκδικητής εκεί
όπου έχει αποτύχει το προοδευτικό μοντέλο διακυβέρνησης.
Ταυτίζεται δηλαδή με την εικόνα που
κομίζει και ο ίδιος ο Ρήγκαν.
Πρώτα σαν αποτυχημένος ηθοποιός γουέστερν και στη
συνέχεια σαν αποτυχημένος πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών.
Ronald Reagan as Captain Britton
of the Confederate Army.
Bruce Bennett as his brother Colonel
Britton of the Union Army.
Yes, it was brother against brother in
this bitterest of all American conflicts.
But both of them faced an even more relentless enemy.
The bloodthirsty hordes of the Apache.
Οι κακοί του Mad Max δανείζονται στοιχεία από
τα αμερικανικά γουέστερν και κυρίως από τους Ινδιάνους,
τους οποίους κατατρόπωνε πάντα το καλό ιππικό.
Μόνο που αυτή τη φορά οι κακοί ντύνονται και
συμπεριφέρονται με τους όρους της πανκ κουλτούρας της δεκαετίας
του '70 αλλά και της κουλτούρας των μαύρων.
Η punk σκηνή της Αμερικής θα
απαντήσει στον καθαρό νεοφιλελεύθερο Ρήγκαν με
τραγούδια όπως αυτό των Dead Kennedys.
Τον κατηγορούν για φασισμό, αυταρχισμό και θρησκοληψία.
Ο Ρήγκαν όμως έχει στο πλευρό του το σύνολο
της αμερικανικής βιομηχανίας του θεάματος για να απαντήσει.
Το μίσος του για την πολυπολιτισμική
Αμερική περνά και στις ταινίες του
Χόλιγουντ και με τεράστια μάλιστα επιτυχία.
Ο λευκός εργαζόμενος πρέπει να πειστεί ότι για
τα δεινά του φταίει ηθική παρακμή, οι μαύροι
που μπαίνουν σταδιακά στην αγορά εργασίας και κάτι
μακρινοί Άραβες που του πίνουν το πετρέλαιο.
Και το Mad Max, αν και γυρίζεται στην
Αυστραλία, έχει όλα τα χαρακτηριστικά ενός σύγχρονου γουέστερν
με πολύ καλούς και τον Άλλο με Α
κεφαλαίο στο ρόλο του πολύ κακού.
Όπως θα γράψει ο καθηγητής
επικοινωνίας και μέσων ενημέρωσης J.
Emmett Wainwright, ο δυνατός, βίαιος λευκός ήρωας του
Mad Max είναι η απόλυτη ενσάρκωση του ρηγκανισμού.
Προστάτης της δημόσιας τάξης, η οποία απειλείται από
κάθε τι κοινωνικά, πολιτικά και πολιτισμικά διαφορετικό.
Μόνο που, αγαπητοί μου λάτρεις του αμερικάνικου
ρηγκανισμού και κάθε είδους σκοταδιστικού καουμποϊσμού, θα
υπάρχει πάντα κάποιος να σας θυμίζει τη
φράση "punks not dead".
Εμείς πάλι λέμε να σας αφήσουμε
και για αυτή την εβδομάδα.
Από τον Έρχατ Στεφάνου στο μικρόφωνο και τον Δημήτρη
Σαθόπουλο στην τεχνική επιμέλεια, γεια σας και χαρά σας.