Σήμερα γιορτάζουμε, με μια μικρή καθυστέρηση, τα γενέθλια ενός θρύλου της
τζαζ - του Τζον Κολτρέιν.
Ακούμε τραγουδάκια εύθυμα για τον πανικό που ακολουθεί κάθε μεγάλη ανακάλυψη, από την ανακάλυψη της γραφής μέχρι τα γλωσσικά μοντέλα τεχνητής νοημοσύνης.
Σήμερα ακούμε ιστορίες για ανθρώπους που προέβλεψαν την 11η Σεπτεμβρίου και άλλους που υποστηρίζουν ότι θα έπρεπε όλοι να την είχαμε προβλέψει.
Σήμερα εμπνεόμαστε από μια φράση του δημάρχου της Νέας Υόρκης, η οποία ενέπνευσε κάτι δημοσιογράφους να γράψουν για μια τραγουδίστρια, την οποία εμείς δεν ακούγαμε ποτέ.
Σήμερα αναρωτιόμαστε εάν οι Joy Division, οι Smiths και οι Oasis θα μπορούσαν να σώσουν τη Μ. Βρετανία από τα οικονομικά της αδιέξοδα.
Σήμερα ακούμε τραγούδια που δεν λένε οι Cure στις συναυλίες τους και διαβάζουμε φράσεις που δεν έγραψε ο Αλμπέρ Καμύ στον Ξένο.
Σήμερα στήνουμε αγώνες στο Μουντιάλ, παρέα με διάσημους δικτάτορες.
Αναρωτιόμαστε πώς ένας επιχειρηματίας χωρίς κέρδη, να γίνει ο πρώτος τρισεκατομμυριούχος στην ανθρώπινη Ιστορία.
Παρακολουθούμε το ισραηλινό λόμπι στους διαδρόμους της Ευρώπης να επιτίθεται σε Έλληνες πολιτικούς, ενώ κάποιοι άλλοι κάνουν πληρωμένα ταξιδάκια μαζί του στο Τελ Αβίβ.
Kαβαλάμε ένα ηλεκτρικό πατίνι και περιμένουμε να καταλάβουμε αν θα μας πάρει ο χάρος ή ο διάολος.
Αναζητούμε αναφορές για κομμουνιστές συγγραφείς στα τραγούδια ενός συγκροτήματος που καταδίκασε τον πόλεμο, αλλά στήριξε τα βασανιστήρια κρατουμένων στο Γκουαντάναμο.
Σήμερα τιμούμε ένα συγκρότημα με ένα ρατσιστή έως φασίστα κιθαρίστα, ο οποίος έγραφε δήθεν πολιτικά τραγούδια, ενώ θα ψήφιζε τον Ρόναλντ Ρήγκαν.
Σήμερα δίνουμε λίγο περισσότερη προσοχή στους στίχους από τα ιρανικά τραγούδια τεχνητής νοημοσύνης, που διασύρουν κάθε εβδομάδα τον Ντόναλντ Τραμπ και το επιτελείο του.
Όπου σήμερα αναρωτιόμαστε και πάλι εάν η κρίση στα στενά του Ορμουζ μπορεί να συγκριθεί με την κρίση του Σουέζ που σήμανε το οριστικό τέλος της βρετανικής αυτοκρατορίας πριν από 70 χρόνια.
