Στη σημερινή πρώτη εκπομπή ακούμε τραγούδια για κάποιους ανθρώπους που μας άφησαν μόνους να παλεύουμε με τα θηρία. Μας έμαθαν όμως πώς να χρησιμοποιούμε τα όπλα με τα οποία μπορούμε να τα νικήσουμε.
Με αφορμή τη συμπλήρωση 200 χρόνων από τη γέννηση του μεγάλου Μαρξιστή διανοητή, πηγαίνουμε μαζί του σε μια συναυλία και παρακολουθούμε νεαρές δεσποσύνες να μαλλιοτραβιούνται μπροστά στα μάτια του. Δυστυχώς, όχι για τα μάτια του.
Διηγούμαστε τη σκοτεινή ιστορία της εταιρείας Palantir και τις υπόγειες διαδρομές της στον χώρο της πληροφορικής, της αστυνόμευσης και των μυστικών υπηρεσιών, με τη βοήθεια της Ήλιας Σιατίτσα από την οργάνωση Privacy International.
Παρακολουθούμε μαζί του την παγκόσμια ιστορία των τελευταίων τριών δεκαετιών – από το τέλος της ιστορίας που δεν ήρθε ποτέ, μέχρι το τέλος των μνημονίων… που δεν ήρθε ποτέ.
Συζητάμε για έναν άνθρωπο που πούλησε μια πατέντα δισεκατομμυρίων δολαρίων για ένα δολάριο. Και για άλλους που θέτουν σε κίνδυνο τη ζωή δισεκατομμυρίων ανθρώπων για μια χούφτα δολάρια.
Πραγματοποιούμε ένα ταξίδι στην πολιτική και τη φιλοσοφία της μουσικής του, χωρίς να ακούσουμε σχεδόν κανένα δικό του κομμάτι. Τον θυμόμαστε καθώς συμπληρώνονται 250 χρόνια από τη γέννησή του.
Αναρωτιόμαστε γιατί τα μέσα ενημέρωσης στα οποία εργάστηκε για δεκαετίες τον χαρακτηρίζουν τώρα «αμφιλεγόμενο» και καταλήγουμε ότι είναι ο μεγαλύτερος τίτλος τιμής που θα μπορούσαν να του αποδώσουν.
Υποστηρίζουμε ότι σε γενικές γραμμές υπήρξε πάντα στη σωστή πλευρά της ιστορίας αν και ορισμένες φορές ισορροπούσε επάνω σε μια παχιά λευκή γραμμή.
Συζητάμε δηλαδή για μία από τις πιο σκοτεινές στιγμές της αμερικανικής αστυνομίας και της αμερικανικής δικαιοσύνης στον 20ό αιώνα. Για να μην ξεχνάμε ότι, ακόμη κι όταν κερδίζουμε μερικές δίκες, η αστική δικαιοσύνη είναι συνήθως απέναντί μας.
Συζητάμε για το περιβάλλον, για ντοκιμαντέρ, για τις αμερικανικές εκλογές και κάτι ανεμογεννήτριες.
Παρακολουθούμε τον Κίνο, που μας άφησε χρόνους, να δημιουργεί ένα σκίτσο για μια διαφημιστική εταιρεία και αυτό να τα κάνει όλα μαντάρα.
Απορούμε με όσους απορούν με το γεγονός ότι η τράπεζα HSBC κατηγορήθηκε για άλλη μία φορά για εμπλοκή σε υπόθεση διακίνησης ναρκωτικών. Γιατί υποστηρίζουμε ότι αυτός ήταν ο λόγος για τον οποίο ιδρύθηκε.
Θυμόμαστε ιστορίες ενός μουσικού ρεύματος που δεν το δήλωνε ανοιχτά, αλλά ήταν πάντα βαθύτατα πολιτικό.
Θυμόμαστε τους Έλληνες πολιτικούς που περίμεναν στην ουρά για να συναντήσουν τον Αμερικανό πρέσβη και πως το Στέιτ Ντιπάρτμεντ παρενέβαινε στις ελληνικές σχολές δημοσιογραφίας.
Συζητάμε για την εργασία και τη θεωρία της αξίας και διαφωνούμε ελαφρώς με ένα από τα λαμπρότερα μυαλά της εποχής μας, που έφυγε νωρίς.
Αφήνουμε τον Τρότσκι να συνομιλεί με τον Κάρολο Μαρξ σε όρους Matrix και να τον καλεί να αποφασίσει εάν θα πάρει το μπλε ή το κόκκινο χάπι.
Αναζητούμε τα στοιχεία που άφησε στον πολιτισμό η εξέγερση στη συνοικία Γουάτς του Λος Άντζελες, που το 2020 συμπληρώνει 55 χρόνια. Και ύστερα παρακολουθούμε ένα πραξικόπημα στο Μάλι.
Ακούμε αποσπάσματα από τα βιβλία ενός μεγάλου μαρξιστή φιλοσόφου για το πώς μπορείς να κόβεις τις πατάτες στο κάμπινγκ χρησιμοποιώντας το μαχαίρι που έφερε ο τύπος στη διπλανή σκηνή.
Αναρωτιόμαστε γιατί οι ήρωες στα spaghetti western μιλούσαν ορισμένες φορές σαν τον Μπακούνιν, τον Κροπότκιν και τον Ντουρρούτι.
Συζητάμε για μια από τις πιο σκοτεινές προσωπικότητες του καιρού μας, τον Άλαν Ντέρσοβιτς. Τον άνθρωπο που σύμφωνα με καταγγελίες είχε οργανώσει ένα μεγάλο δίκτυο για να επιτεθεί εναντίον της Ελλάδας με ψευδείς κατηγορίες περί αντισημιτισμού.
Τραγουδάμε ιστορίες για την καύση σκουπιδιών και σκεφτόμαστε τι μπορεί να πάει στραβά εάν ένας μαφιόζος που πουλάει σκουπίδια συναντήσει ένα μαφιόζο δήμαρχο που είναι διατεθειμένος να τα αγοράσει και να τα κάψει στη γειτονιά σου.
Συζητάμε και πάλι για το δίλημμα της Μαλάκκα, η οποία ενώ δεν είναι αυτό που νομίζετε, θα μπορούσε να αλλάξει τις παγκόσμιες ισορροπίες στην αγορά ενέργειας.
Αναρωτιόμαστε πώς θα αντιδρούσαμε εάν η Γερμανία έστηνε έναν αδριάντα του Αδόλφου Χίτλερ στο κέντρο του Βερολίνου. Kαι ύστερα σκεφτόμαστε ότι το Βέλγιο δεν είχε κανένα πρόβλημα να κάνει κάτι αντίστοιχο στην πρωτεύουσα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Σκεφτήκαμε να σας παίξουμε ένα τραγουδάκι για κάθε φορά που αναπτύχθηκαν οι ένοπλες δυνάμεις των ΗΠΑ στο εσωτερικό της αμερικανικής επικράτειας. Και ύστερα εγκαταλείψαμε την ιδέα γιατί δεν έχουμε 1800 τραγούδια εύκαιρα
Θυμόμαστε μερικούς ανθρώπους που μίλησαν δημόσια εναντίον της εκκλησίας - όπως ο Τζορντάνο Μπρούνο – και το πλήρωσαν με τη ζωή τους.
Παρακολουθούμε ένα συγκρότημα που γεννήθηκε στις στάχτες του μεταβιομηχανικού Μάντσεστερ και άνθισε όταν η πόλη αποκτούσε μία μετά-μεταβιομηχανική αίγλη.
Αναρωτιόμαστε γιατί όλες οι τηλεσειρές στο Netflix, οι οποίες διαδραματίζονται στη Μέση Ανατολή ή τη Λατινική Αμερική είναι κίτρινες σαν χαλασμένη μουστάρδα. Και γιατί τα στελέχη της Wall Street είναι σχεδόν πάντα μπλε.
Μιλάμε για τις εποχές που η νίκη απέναντι στον σοσιαλισμό παρουσιαζόταν σαν μια ουρά έξω από τα McDonald's στην πλατεία Πούσκιν της Μόσχας. Ή ίσως στην πλατεία Συντάγματος.
Αφήνουμε τον πρίγκηπα Πρόσπερο στα χέρια του κόκκινου θανάτου και αναρωτιόμαστε πόσο διαφορετικός ήταν από τους σημερινούς πολιτικούς των ΗΠΑ.
Θυμόμαστε ότι ο γερόλυκος του νεοφιλελευθερισμού επέβαλε την ιδέα του μετά την καταστροφή που έφερε στη Νέα Ορλεάνη ο τυφώνας Κατρίνα. Και οι συνεχιστές του την προώθησαν επίσης στην Αϊτή, το Πουέρτο Ρίκο, το Ντιτρόιτ και την Ελλάδα. Σχεδόν.
Μοιράζεται μαζί μας σκέψεις για μια δημοκρατία που γεννήθηκε στην Ελλάδα και κινδυνεύει να πεθάνει στην Ελλάδα.
Υποπτευόμαστε ότι μια πανδημία είναι η κατάλληλη εποχή για να ξεκινήσεις μια απεργία και βλέπουμε ότι αυτό συμβαίνει συνήθως στις πιο αναπτυγμένες χώρες.
Ταξιδεύουμε στις εκκλησίες της Βραζιλίας που παραμένουν ανοιχτές με απόφαση ενός φασίστα και τραγουδάμε σε γαλλική κρεολ για όσα συνέβησαν στην Αϊτή πολύ πριν εμείς καταλάβουμε τι θα πει πανδημία.
Αναρωτιόμαστε πώς είναι να είσαι Ρωμαίος μετανάστης ανάμεσα σε Γαλάτες. Ειδικά αν έχεις 12 δάχτυλα στα χέρια και δέκα στα πόδια.
Παρακολουθούμε χώρες να διασύρονται με ψευδείς κατηγορίες για την αυτάρκεια σε χαρτί τουαλέτας και ύστερα ολόκληρο το καπιταλιστικό σύστημα να ξεμένει την πιο κρίσιμη ώρα.
Αναρωτιόμαστε κατά πόσο ευθύνονται οι Βρυξέλλες για την άθλια κατάσταση στην οποία βρήκε ο κορονοϊός τα συστήματα υγείας στην Ευρώπη και απαντάμε… πολύ.
Ταξιδεύουμε στις Ηνωμένες Πολιτείες της δεκαετίας του ’30 για να δούμε τις πάντοτε φασιστικές πολιτοφυλακές να χτυπούν και Αμερικανούς πολίτες. Κι αναρωτιόμαστε πώς έφτασαν όλοι αυτοί μέχρι τον Έβρο.
Παρακολουθούμε το σύστημα υγείας της Κίνας να καταρρέει όχι λόγω του κορονοϊού, αλλά του ιού του νεοφιλελευθερισμού του μονογενή.
Διαβάζουμε λίστες Ελλήνων εθελοντών που πολέμησαν στον ισπανικό εμφύλιο και αφήνουμε τον Leonard Cohen, τους Clash και τους Massive Attack να συζητάνε για τον Γκαρθία Λόρκα.
Θυμόμαστε μερικές κουβέντες που είχαμε πει πριν από χρόνια για ψεύτικα ρητά, χωρίς όπως φαίνεται κάποιοι να μας δώσουν και πολύ μεγάλη σημασία.
Θυμόμαστε ίσως την πιο συγκλονιστική ιστορία από τη ζωή του Κερκ Ντάγκλας o οποίος μας άφησε χρόνους – αφού πρώτα διέλυσε τον Μακαρθισμό.
Αναρωτιόμαστε γιατί πάντα οι πρόεδροι κατηγορούνται για τους λάθος λόγους και υποθέτουμε ότι εάν τα impeachment μπορούσαν να σώσουν τον κόσμο από τις Ηνωμένες Πολιτείες, θα ήταν παράνομα.
Τον αφήνουμε μαζί με τον Λούις Άρμστρονγκ και τους Rolling Stones να τραγουδούν για τον πατέρα της αγγλικής λογοτεχνίας.
Αναζητούμε τα πολιτικά μηνύματα τα οποία οι σκηνοθέτες τους αγνοούν, κάνουν ότι αγνοούν ή τα κρύβουν με επιδεξιότητα στους τίτλους τέλους.
Αφήνουμε τους AC/DC και διάφορα λιγότερο σοβαρά συγκροτήματα να μας καθοδηγούν στην ιστορία ενός πολέμου που για κάποιους ξεκίνησε το 1953 και για άλλους το 1980.
Καταρρίπτουμε μύθους για τη Μέση Ανατολή εμπιστευόμενοι έναν ιστορικό που δηλώνει αναθεωρητής. Και ω! του παραδόξου θαύματος, δεν υποστηρίζει τους γερμανοτσολιάδες της χώρας του.
Θα ακούσουμε hip hop ύμνους για την εξέγερση της Χιλής, για το κίνημα των Κίτρινων Γιλέκων στη Γαλλία, αλλά και τραγούδια που γράφτηκαν για έναν ήρωα της εποχής μας, τον Έντουαρντ Σνόουντεν.