Θυμόμαστε ότι η μάχη εναντίον του πληθωρισμού ήταν το πρόσχημα που αναζητούσε ο Ρόναλντ Ρίγκαν για να πραγματοποιήσει το μεγαλύτερο χτύπημα εναντίον των συνδικάτων.
Υποστηρίζουμε ότι σήμερα ο «Μεγάλος Αδελφός» είναι CEO κάποιας πολυεθνικής και δεν ελέγχει τους υπηκόους του μέσω του κράτους, αλλά μέσω της διάλυσης του κράτους.
Υποστηρίζουμε ότι οι λέξεις «αυτοδημιούργητος δισεκατομμυριούχος» αποτελούν αυτό που στα λατινικά αποκαλούμε contradictio in terminis, αντίφαση εν τοις όροις.
Υποστηρίζουμε ότι ήταν πάντα κάθαρμα και βαθιά μισάνθρωπος, κι όταν είχε την ευκαιρία να παρέμβει σε σοβαρά ζητήματα, αυτός έκανε την πάπια.
Υποπτευόμαστε ότι δεν είναι τα καλαμάκια που οδήγησαν τον πλανήτη στα όρια της ολοκληρωτικής περιβαλλοντικής καταστροφής και αναρωτιόμαστε μήπως, απαγορεύοντάς τα, κάναμε μεγαλύτερη ζημιά.
Αναζητούμε τα στοιχεία που κάνουν τους νεοναζί να λατρεύουν την ταινία και συνειδητοποιούμε ότι δεν ευθύνεται αναγκαστικά, ούτε ο συγγραφέας του βιβλίου, ούτε ο σκηνοθέτης της ταινίας.
Συνειδητοποιούμε μαζί με μια υπάλληλο της Microsoft ότι για να πετύχει η τεχνητή νοημοσύνη κάποιοι χρειάζεται να βουτήξουν τα ρούχα τους στον ιδρώτα και το αίμα.
Αναρωτιόμαστε αν ο Πικάσο ήταν περισσότερο κυβιστής ή κομμουνιστής και ακούμε κάτι πρωτοπάνκηδες να μας διαβεβαιώνουν ότι σίγουρα δεν ήταν μαλάκας.
Με αφορμή την πρόωρη απελευθέρωση του ναζιστή Γιώργου Πατέλη από την ελληνική Δικαιοσύνη, θυμόμαστε μερικές μεγάλες αντιφασιστικές δίκες που δεν είχαν το τέλος που όλοι περιμέναμε.
Βλέπουμε ταινίες και τηλεσειρές στο Netflix και το HBO, προσπαθώντας να καταλάβουμε πώς λειτουργεί και πώς δεν λειτουργεί η αμερικανική προπαγάνδα στη βιομηχανία του θεάματος.
Διαφωνούμε με όσους υποστηρίζουν ότι το Facebook είναι πολύ μεγάλο και μονοπωλιακό και πιστεύουμε απλώς ότι είναι πολύ ιδιωτικό.
Φανταζόμαστε τον δημιουργό του, τον Ίαν Φλέμινγκ, ξαπλωμένο στο ντιβάνι ενός ψυχαναλυτή, να θρηνεί την απώλεια μιας αυτοκρατορίας.
Αναρωτιόμαστε τι κοινό μπορεί να έχει ένας διευθυντής στην αλυσίδα καταστημάτων Walmart με τον CEO των Starbucks -- και με τον Κυριάκο Μητσοτάκη.
Παρακολουθούμε την υπηρεσία να χρησιμοποιεί τον Λούις Άρμστρονγκ, τον Ένιο Μορικόνε και τον Μπόρις Πάστερνακ.
Υποπτευόμαστε ότι στο Ελ Σαλβαδόρ ο νεοφιλελευθερισμός εισήλθε την πρώτη φορά με τις ερπύστριες των αρμάτων μάχης και τη δεύτερη σαν φάρσα με την εισαγωγή του Bitcoin.
Συζητάμε για το Cybersyn, ένα πρωτοποριακό πείραμα που πραγματοποίησε ακριβώς πριν από μισό αιώνα ο σοσιαλιστής πρόεδρος.
Υποπτευόμαστε ότι πριν ο Γουατς κληθεί να απαντήσει στο φιλοσοφικό Γιοκαρίνειο ερώτημα «κιθαρίστας ή ντράμερ;», έπρεπε να επιλέξει και ανάμεσα στη τζαζ και τη ροκ εν ρολ — και επέλεξε την πρώτη.
Αναρωτιόμαστε εάν όσα συμβαίνουν σήμερα στο Αφγανιστάν θα μπορούσαν να έχουν αποφευχθεί, αν ο Λόρενς της Αραβίας δεν εμπόδιζε έναν βασιλιά να κάνει παρέα με τον Λένιν.
Συνειδητοποιούμε ότι, στα χρόνια της κλιματικής αλλαγής, το να είσαι παρουσιαστής ενός δελτίου καιρού είναι μια θέση με τρομακτική πολιτική ισχύ.
Υποπτευόμαστε ότι αυτό που τους ενδιαφέρει δεν είναι να σώσουν τον πλανήτη, αλλά ούτε καν τον εαυτό τους. Θέλουν μόνο να πουλήσουν την πραμάτεια τους.
Κοιτάζουμε ένα αμερικανικό χάρτη του 1930 και συνειδητοποιούμε ότι ορισμένοι καθόρισαν τότε σε ποιες γειτονιές θα κάνει περισσότερη ζέστη σήμερα.
Θυμόμαστε με τον δικό μας μουσικό τρόπο περίεργες ιστορίες για τα 80 χρόνια από την επιχείρηση Μπαρμπαρόσα – την προσπάθεια της ναζιστικής Γερμανίας να καταλάβει τη Σοβιετική Ένωση.
Με αφορμή την υπόθεση στα Γλυκά Νερά θυμόμαστε παλιές και πολύ παλιές ιστορίες, στις οποίες ο όχλος ζητούσε εκδίκηση από μετανάστες, μαύρους και Εβραίους για εγκλήματα τα οποία ουδέποτε διέπραξαν.
Αναρωτιόμαστε τι σημαίνει να δηλώνεις κομμουνιστής στην αμερικανική βιομηχανία της χιπ-χοπ και παρακολουθούμε ορισμένους φιλελεύθερους να βγάζουν φλύκταινες.
Διαβάζουμε τη νέα έκθεση της οργάνωσης Privacy International, για μία από τις μεγαλύτερες εταιρείες παρακολουθήσεων και κατασκοπείας στον πλανήτη, και βρίσκουμε ίχνη της στην Ελλάδα, την Κύπρο και την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Συνεχίζοντας ουσιαστικά τα μαθήματα προπαγάνδας που ξεκινήσαμε στην προηγούμενη εκπομπή, αναρωτιόμαστε τι σημαίνει να δηλώνεις «Πεζοναύτης της Ενημέρωσης».
Ακούμε δημοσιογράφους του BBC, του CNN και της Deutsche Welle να αναπαράγουν τις επίσημες θέσεις της ισραηλινής κυβέρνησης και ύστερα ακούμε κάποιους ανθρώπους που τους βάζουν στη θέση τους.
Ακούμε τραγούδια για όχι και τόσο φωτεινές στιγμές της ανθρώπινης ιστορίας, που ίσως και να θυμίζουν σε ορισμένους την πολιτική του Ισραήλ εναντίον των Παλαιστινίων.
Συνειδητοποιούμε ότι οι γυναίκες βρίσκονταν πάντα στην πρωτοπορία της ηλεκτρονικής τεχνολογίας και των υπολογιστών, αλλά ένα ανδροκρατούμενο οικονομικό σύστημα φρόντιζε να τις πετά πάντα στο περιθώριο.
Σκέψεις που μας περνάνε από το μυαλό κάθε φορά που ακούμε για μία ευγενική χορηγία προς τους συνανθρώπους μας.
O πρώτος άνθρωπος που βγήκε στο διάστημα πριν από 60 χρόνια, δεν ήταν απλώς ένα παιδί που μετρούσε τ' άστρα, ήταν κυρίως ένα παιδί που πολεμούσε φασίστες. Μία ιστορία που θα σας διηγηθούμε με μερικά τραγούδια.
Συζητάμε για τη σχεδόν μυθική φιγούρα του Αντνάν Κασόγκι, θείου του Ντόντι Αλ Φαγέντ που σκοτώθηκε με την πριγκίπισσα Νταϊάνα, και επίσης θείου του Τζαμάλ Κασόγκι, τον οποίο τεμάχισαν κάτι σύμμαχοί μας στο προξενείο της Σαουδικής Αραβίας στην Κωνσταντινούπολη.
Παρακολουθούμε την ιστορία ενός ανθρώπου που προσέφερε στους καλεσμένους του νεκρά άλογα και γυναίκες και ύστερα ένας εγγονός του έγινε πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής.
Σκεφτόμαστε τι σχέση μπορεί να έχει το αεροπλανοφόρο Αϊζενχάουερ με τον Τομ Κρουζ, αλλά και τον Μουαμάρ Καντάφι. Και το παρακολουθούμε να μαζεύει τα κομμάτια, ίσως της πιο αποτυχημένης στρατιωτικής επιχείρησης στην ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών.
Αναρωτιόμαστε εάν η τηλεοπτική σειρά Star Trek αποτελεί το πρότυπο μίας μαρξιστική κοινωνίας, στο πρότυπο της Παρισινής Κομμούνας.
Για να απαντήσουμε, επιστρέφουμε στα μέσα του 19ου αιώνα, για να γνωρίσουμε έναν άνθρωπο που ξεκίνησε αγωνιστής, στη συνέχεια έγινε ντετέκτιβ, ύστερα κατάσκοπος και στο τέλος ένα βρωμερό, απεργοσπαστικό σκουπίδι.
Πιάνουμε το όπλο μας και σκοτώνουμε φασίστες μαζί με κάτι κορίτσια της Σοβιετικής Ένωσης. Εισβάλουμε σε τράπεζες διεκδικώντας ίση μεταχείριση πλούσιων και φτωχών, και τελικά πεθαίνουμε σ’ ένα κρησφύγετο, κάπου στη Φλόριντα.
Συζητάμε για τη Ρόζα Λούξεμπουργκ, που γεννήθηκε στις 5 Μαρτίου του 1871, και παραμένει μαζί μας ύστερα από 150 χρόνια. Και ύστερα θυμόμαστε τις στιγμές που το βρετανικό και γερμανικό κράτος κατέλυσε το κράτος δικαίου απέναντι στους κρατούμενους του IRA και της RAF.
Παρουσιάζουμε τις καλύτερες τεχνικές που μπορείτε να ακολουθήσετε για να ξεπλύνετε τα εγκλήματα ενός παιδεραστή — και ενδεχομένως, ένα ολόκληρο δίκτυο μαστροπείας με ανήλικα κορίτσια ή αγόρια.
Με αφορμή την προσπάθεια της κυβέρνησης να επιβάλλει τρομονόμο και στη μουσική, η οποία προσπάθεια τροποποιήθηκε, αλλά δεν αποσύρθηκε, σκεφτόμαστε τι σημαίνει να λογοκρίνεις το μέσο και όχι το μήνυμα.
Υποπτευόμαστε ότι όσες δεκαετίες κι αν τα περιμένουμε να επελάσουν και να μας πάρουν τις δουλειές, αυτά μας κοιτάζουν από μακριά σαν τους βαρβάρους του Καβάφη.
Κάνουμε αερόμπικ έξω από την Εθνοσυνέλευση της Μιανμάρ χωρίς να βλέπουμε τα τανκς να περνούν πίσω μας -- σαν τον Παπαδόπουλο στο «Λούφα και Παραλλαγή».
Θυμόμαστε τον Πατρίς Λουμούμπα, τον ηγέτη του Κονγκό που δολοφονήθηκε πριν από 60 χρόνια με εντολή των αμερικανικών και βελγικών μυστικών υπηρεσιών.
Ζητάμε τη γνώμη του φιλοσόφου Καρλ Πόπερ για τον αν μπορούμε να φιμώνουμε αυτούς που θέλουν να μας φιμώσουν. Υποθέτουμε πως όποια και αν είναι η απάντησή του, δεν έχει σημασία μόνο ποιον λογοκρίνεις αλλά ποιος είσαι εσύ που θα τον λογοκρίνεις.
Διαβάζουμε μια ανάλυση των Financial Times που μας εξηγεί ότι η εισβολή οπαδών του Τραμπ δεν έχει ιστορικό προηγούμενο – και αναρωτιόμαστε γιατί δεν θέλει να το καταλάβει και η ελληνική αστική τάξη.
Στη δεύτερη εκπομπή της ανασκόπησης για το 2020 ακούμε ιστορίες για συστήματα υγείας, φαρμακοβιομηχανίες και κάτι τραμπούκους στα σύνορα.