Νο.487: Ανασκόπηση 2022 (μέρος Α')
Αναζητούμε, όχι τις ειδήσεις, αλλά τις τάσεις της χρονιάς που πέρασε και τους ανθρώπους που την καθόρισαν, με την ύπαρξη ή την απουσία τους.
Αναζητούμε, όχι τις ειδήσεις, αλλά τις τάσεις της χρονιάς που πέρασε και τους ανθρώπους που την καθόρισαν, με την ύπαρξη ή την απουσία τους.
Συζητάμε για τη μεγαλύτερη κλοπή πνευματικής ιδιοκτησίας στην Ιστορία του κινηματογράφου, στη συμπλήρωση 100 χρόνων από την κυκλοφορία της ταινίας Nosferatu το 1922.
Υποστηρίζουμε ότι ακόμη και η πιο αποτυχημένη οικονομική πολιτική δεν είναι γενοκτονία. Ένας λιμός, όμως, μπορεί να αποτελεί γενοκτονία και θυμόμαστε γι’αυτό τα κατορθώματα του Ουίνστον Τσόρτσιλ.
Παρακολουθούμε την ανάδυση μιας νέας μορφής μεσιανισμού ο οποίος δεν είναι θρησκευτικός αλλά βαθιά κοσμικός και δυστυχώς μερικές φορές αριστερός ή ακόμη και αναρχικός.
Αφήνουμε τον Gil Scott-Heron να τραγουδά για κάτι ασπρουλιάρηδες που πάτησαν πρώτοι το πόδι τους στη Σελήνη, αλλά διαφωνούμε για το πώς η εξερεύνηση του Διαστήματος άλλαξε ή δεν άλλαξε τη ζωή των μαύρων στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Παρακολουθούμε τον βασιλιά Ερίκ Καντονά να τα βάζει με τους εμίρηδες του Περσικού Κόλπου, αλλά και με τη διεφθαρμένη μοναρχία της FIFA.
Το βιβλίο είναι ένας πρακτικός οδηγός που βοηθά να εντοπίζουμε μορφές προπαγάνδας και παραπληροφόρησης στα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης, αλλά και στον λόγο και στα έργα πολιτικών, επιχειρηματιών ή ακόμη και στατιστικολόγων.
Τον παρακολουθούμε να οδηγεί μία νταλίκα μεταφέροντας κούκλες της Barbie κάπου έξω από το Λος Άντζελες και ύστερα να μειοψηφεί στην ψηφοφορία για την εκτέλεση ενός απεργοσπάστη.
Παρακολουθούμε την ιστορία της παγκόσμιας αυτοκινητοβιομηχανίας από την εποχή του Mini Cooper μέχρι εκείνη των γιγαντιαίων SUV των αμερικανικών λεωφόρων — και υποπτευόμαστε ότι μέσα από αυτήν την πορεία μπορούμε να καταλάβουμε δυο-τρία πράγματα για το κυρίαρχο οικονομικό σύστημα.
Με αφορμή την ανόητη μεταφορά της ζωής της στο Netflix σκεφτόμαστε ότι το μόνο που τη συνδέει με την ηθοποιό που την υποδύεται είναι ο Φιντέλ Κάστρο.
Με αφορμή τις καταγγελίες περί απάτης που συγκλονίζουν το σκακιστικό στερέωμα, αναλογιζόμαστε εάν έχει σημασία να χάνεις από έναν άνθρωπο όταν είναι βέβαιο ότι μπορείς να χάσεις από μία μηχανή.
Επιστρέφουμε σε εκπομπές που κάναμε ύστερα από παλιές αποστολές στην Τεχεράνη και συνειδητοποιούμε ότι κάθε εξέγερση και κάθε επανάσταση σε αυτή τη χώρα φέρνει τον σπόρο της προηγούμενης.
Ακούμε τα πιο προσβλητικά σχόλια που έχουν παρουσιαστεί στην εκπομπή Last Week Tonight την τελευταία δεκαετία και αναρωτιόμαστε εάν θα μπορούσαμε να τα χρησιμοποιήσουμε στην Ελλάδα.
Οι Manic Street Preachers εξηγούν τι μπορείς να κάνεις με τη βασίλισσά σου και την πατρίδα σου και ο Πολ Μακάρτνει γλυκοκοιτάζει την Ελισάβετ ενώ αυτή είχε το νου της σε κάτι εγκληματίες πολέμου.
Ακούμε τραγουδάκια για τον Γκορμπατσώφ, υποστηρίζοντας ότι η άποψη πως ένας άνθρωπος ευθύνεται για τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης δεν μας ακούγεται και τόσο Μαρξιστική..
Θυμόμαστε μια μεγάλη έρευνα των New York Times που απέδειξε ότι προκειμένου να προμηθευτείς εφαρμογές παρακολούθησης όπως το Pegasus και το Predator, πρέπει πρώτα να αποδεχθείς την εξωτερική πολιτική του Τελ Αβίβ.
Αναλύουμε το γονιδίωμά τους και συνειδητοποιούμε ότι εξελίσσονται όπως και οι άνθρωποι. Έχουν μάλιστα και τις ίδιες πολιτικές, ιδεολογικές και ταξικές διαφορές μεταξύ τους.
Ακούμε στοιχεία του ρεπορτάζ σε ήχους country και αναρωτιόμαστε τι πιθανότητες έχει ένας διεφθαρμένος πρόεδρος να μην παραιτηθεί όταν λειτουργεί σωστά η δικαστική και η μηντιακή εξουσία.
Διηγούμαστε την ιστορία ενός παγωτού που πάγωσε το αίμα του αμερικανικού πολιτικού κατεστημένου.
Ξανακοιτάζουμε τη Λατινική Αμερική μετά τις εκλογές στην Κολομβία που έφεραν στην εξουσία έναν πρώην αντάρτη, ο οποίος τώρα υπόσχεται να σώσει τον καπιταλισμό, αλλά δεν εννοεί ακριβώς αυτό που νομίζετε.
Αφήνουμε σε εσάς να αποφασίσετε αν ο Μπασκιά είναι ένας από τους σημαντικότερους καλλιτέχνες των τελευταίων δεκαετιών ή ένα δημιούργημα των εμπόρων τέχνης — και απλώς σας βεβαιώνουμε ότι βρισκόταν στη σωστή πλευρά της Ιστορίας.
Βλέπουμε το κορίτσι των ναπάλμ να τοποθετείται για τις σφαγές που σημειώνονται κάθε τρεις και λίγο σε κάποιο σχολείο των Ηνωμένων Πολιτειών και να υποστηρίζει ότι χρειαζόμαστε λίγο περισσότερη φωτογραφική φρίκη στη ζωή μας.
Λέμε ιστορίες για τη Φουσάκο Σιγκενόμπου, τη γυναίκα που για κάποιους θεωρείται η μεγαλύτερη επαναστάτρια και για άλλους η μεγαλύτερη τρομοκράτισσα στην ιστορία της Ιαπωνίας
Παρακολουθούμε τον εξοπλισμό που είχαν στη διάθεσή τους οι παραγωγοί του Top Gun πριν από τρεισήμισι δεκαετίες κι αυτόν που έχουν σήμερα. Και αναρωτιόμαστε εάν όλα αυτά μπορούν να μας δείξουν κάτι για την πορεία της αμερικανικής αυτοκρατορίας.
Ακούμε ορισμένα από τα σάουντρακ για ταινίες που συνέθεσε ο Βαγγέλης Παπαθανασίου και λέμε μια-δύο πολιτικές κουβέντες για το περιεχόμενο αυτών των ταινιών.
Παρακολουθούμε μέσα από τον κινηματογράφο και τις αμερικανικές τηλεοπτικές σειρές το φαινόμενο της copaganda – της προπαγάνδας των αστυνομικών ή των μπάτσων σε πιο ακριβή μετάφραση.
Παρουσιάζουμε πέντε τραγούδια από τις χώρες που βρίσκονται στις αμέσως καλύτερες θέσεις από την Ελλάδα — το Μπουρούντι, την Ουκρανία, την Γκαμπόν, το Τσαντ και την Αλβανία.
Ακούμε τον διευθύνοντα σύμβουλο της Exxon να υποστηρίζει ότι δεν ευθύνεται αυτός για τις αυξήσεις στην τιμή του πετρελαίου και έναν πρώην υπουργό των ΗΠΑ να τον βγάζει ψεύτη.
Αναρωτιόμαστε γιατί η ομάδα Σαχτάρ Ντονιέτσκ έχει δύο σφυριά στο σήμα της και τι γνώμη θα είχε γι’ αυτήν ο πιο παραγωγικός ανθρακωρύχος της Ιστορίας, ο Αλεξέι Σταχάνοβ.
Αναρωτιόμαστε εάν μπορούν να υπάρχουν Pink Floyd χωρίς τον Ρότζερ Γουότερς κι ο Ρότζερ Γουότερς χωρίς τους Pink Floyd. Και για να απαντήσουμε θυμόμαστε παλαιότερα σχόλια όλων των πλευρών για άλλους πολέμους.
Αναρωτιόμαστε εάν ο δράστης ακόμη και του πιο στυγερού εγκλήματος ενδέχεται να είναι ταυτόχρονα και θύμα. Κυρίως, όμως, εάν ένα ισχυρό κράτος πρόνοιας θα μπορούσε να είχε σώσει τα πραγματικά θύματα και να αποτρέψει το έγκλημα.
Παρακολουθούμε τις διεθνείς τιμές των τροφίμων και διαπιστώνουμε ότι είναι φτιαγμένες από τα υλικά που γεννούν τις εξεγέρσεις και τις επαναστάσεις — μερικές φορές όμως απλώς οδηγούν στην πείνα και τον λιμό.
Ταξιδεύουμε με τη φωνή του Γιάννη Αγγελάκα και της Όλιας Λαζαρίδου μέχρι την Ιαπωνία για να συναντήσουμε τον Νίκο Καζαντζάκη, σε μία δική του δημοσιογραφική αποστολή λίγο πριν από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Υποθέτουμε ότι ο Πούτιν δεν είναι η συνέχεια της Σοβιετικής Ένωσης, αλλά ένα τέρας που δημιούργησε άθελά της η «Σχολή του Σικάγου».
Καθώς φέτος συμπληρώνονται 60 χρόνια από τη στιγμή που παραλίγο να τινάξουμε τον πλανήτη στον αέρα, αναρωτιόμαστε εάν αυτό μπορεί να δικαιολογεί τις κινήσεις του Βλαντίμιρ Πούτιν — κι απαντάμε προκαταβολικά: σε καμία περίπτωση.
Μοιραζόμαστε μερικές σκέψεις για την ιμπεριαλιστική εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία.
Αναρωτιόμαστε γιατί η γερμανική εταιρεία έλαβε το παρατσούκλι «η Στάζι των σούπερ-μάρκετ» και τι μπορεί να πάθεις εάν εργάζεσαι σαν ταμίας και είσαι γυναίκα στις δύσκολες ημέρες του μήνα.
Αφιερώνουμε την εκπομπή στον συνάδελφο Τάσο Σαραντή, την Εφημερίδα των Συντακτών και όλους τους δημοσιογράφους αλλά και τους ακτιβιστές που σύρονται στα δικαστήρια από πολιτικούς και εταιρείες.
Βλέπουμε την πλατφόρμα διαμοιρασμού μουσικής να κατεβάζει τα τραγούδια του Νιλ Γιανγκ για χάρη ενός ακροδεξιού, ρατσιστή, libertarian αντιεμβολιαστή κι αναρωτιόμαστε πώς φτάσαμε ως εδώ.
Ακούμε μία είδηση για την εκπαίδευση Ουκρανών παραστρατιωτικών από τη CIA σε αμερικανικό έδαφος και αναρωτιόμαστε τι μπορεί να πάει στραβά.
Αναρωτιόμαστε εάν υπήρχε ποτέ περίπτωση να επιβληθεί ο φασισμός απ’ έξω ή θα ήταν πιθανότερο να επικρατήσει από μέσα και ζητάμε γι’ αυτό τη βοήθεια του συγγραφέα Φίλιπ Ντικ.
Σκεφτόμαστε εάν τελικά το Μαγκάιβερ είναι επίθετο ή ρήμα και γιατί δεκάδες γιατροί και νοσηλευτές σε όλο τον κόσμο ακολουθούν το παράδειγμα ενός Αμερικανού πράκτορα.